Deel 3 - Huidige pagina: 7
Ik kwam een keer haar kamer binnen, hoorde haar schreeuwen: "Ik ben je oma. En ik droog alles met mijn hart. Ik ben de stroom, het felle licht. Ik ben jouw god. Kom bij me. Halleluja". Daar stond ze midden in het huis de teugels van haar paard in de ene hand, de bijbel in de andere. Ze steeg op en galoppeerde zo door de serre deuren richting de kerk. Het dorp was ondertussen wel gewend aan het paard in het heilige gebouw. De gelovigen respecteerden mevrouw Antoinet Rettemetet zoals de straat haar noemde. Ze heette eigenlijk mevrouw A. Von Reden. Iedereen was een beetje bang voor haar. Het was een indrukwekkende vrouw, krachtig in haar gebaren en krachtig in haar woorden. "De mensheid zal vergaan" riep ze geregeld "en paarden zullen ons lot erven".
Maria ging stapvoets tussen de banken door naar het preekgestoelte, ze knielde.. Weer herinneringen. Dit was zo'n plek waar het laatste spel zich had afgespeeld.
Ik zat beneden in de keuken, toen Maria van boven riep. Kom kijken kom kijken. De paus is op tv, hij spreekt over het onmogelijke... in mijn ogen sprak de paus wel vaker over het onmogelijke.. maar Maria leek enthousiast te zijn. Ik was al blij dat we geen ruzie meer hadden. Dus ik snelde naar boven.. Op dat moment hoorde ik gezang van buiten komen. Ik liep naar een raam toe. En ik keek naar iets wat nog nooit gezien had. De mensen in het zonlicht , lachten, zongen, prezen. Ze zoenden elkaar, rukte elkaar de kleren van het lijf. Bijna iedereen had zijn ogen dicht. Hun roepen brak door de muren heen. "Weg met het aardse, weg met de drukte, de stress, de pijn. Wij zijn vrij. Wij zijn gered door god almachtig want wij worden allemaal engelen. Wij zijn allen voorbestemd voor de hemel." Ik had dit gedrag eerder gezien... bij de vrouw met de paarden, mevrouw Antoinet, maar Antoinet was gek. Dit waren mijn buren, ik zag mijn saaie, normale buren met hun saaie kinderen en hun saaie huisdieren en hun saaie Ikea huizen.. ze leken hun grijze tint verloren te hebben Ik schrok.. ze waren bijna gelukkig..
Maria ging stapvoets tussen de banken door naar het preekgestoelte, ze knielde.. Weer herinneringen. Dit was zo'n plek waar het laatste spel zich had afgespeeld.
Ik zat beneden in de keuken, toen Maria van boven riep. Kom kijken kom kijken. De paus is op tv, hij spreekt over het onmogelijke... in mijn ogen sprak de paus wel vaker over het onmogelijke.. maar Maria leek enthousiast te zijn. Ik was al blij dat we geen ruzie meer hadden. Dus ik snelde naar boven.. Op dat moment hoorde ik gezang van buiten komen. Ik liep naar een raam toe. En ik keek naar iets wat nog nooit gezien had. De mensen in het zonlicht , lachten, zongen, prezen. Ze zoenden elkaar, rukte elkaar de kleren van het lijf. Bijna iedereen had zijn ogen dicht. Hun roepen brak door de muren heen. "Weg met het aardse, weg met de drukte, de stress, de pijn. Wij zijn vrij. Wij zijn gered door god almachtig want wij worden allemaal engelen. Wij zijn allen voorbestemd voor de hemel." Ik had dit gedrag eerder gezien... bij de vrouw met de paarden, mevrouw Antoinet, maar Antoinet was gek. Dit waren mijn buren, ik zag mijn saaie, normale buren met hun saaie kinderen en hun saaie huisdieren en hun saaie Ikea huizen.. ze leken hun grijze tint verloren te hebben Ik schrok.. ze waren bijna gelukkig..
Sprekende uitspraken
Dan liever de lucht in! De wereldgeschiedenis in 75 beroemde uitspraken
Helge Hesse
Uitgeverij Balans; €18,95 344 p.
ISBN 978-90-501-8925-5
In Dan liever lucht in! probeert de Duitse filosoof/econoom Helge Hesse in 75 beroemde uitspraken de wereldgeschiedenis samen te vatten. Zo passeren bijvoorbeeld uitspraken als ‘Ken uzelf!’, ‘Tabula rasa’, ‘L’etat, c’est moi’, ‘Bloed en ijzer’ en nog 71 anderen de revue. De uitspraken zijn gedaan door diverse grote namen uit de geschiedenis, maar ook door minder bekende personen, waarbij de context waarin ze gedaan zijn vaak wel herkenbaar is. Ze zijn chronologisch verdeeld en Hesse vindt een goede balans tussen de verscheidene tijdvakken waarin ze gedaan zijn, van de Oudheid tot het heden (de laatste uitspraak is van George W. Bush).
![]() |
De uitspraken die worden besproken worden niet alleen feitelijk gepresenteerd door de personen en de tijd waarin ze werden gedaan aan te duiden, maar ook door deze in een context te plaatsen die zowel voor de maatschappijen waarin ze uitgesproken werden als de personen die ze deden van groot belang waren. Prijzenswaardig is de diepgang die Hesse haalt uit de verschillende uitspraken. Zo worden bij de vele filosofen die besproken worden, hun ideeën toegelicht en dan blijkt altijd dat de uitspraken waarom deze mensen bekend staan (of omgekeerd) precies vertegenwoordigen waar zij voor stonden.
Het is moeilijk om bij een boek over befaamde uitspraken niet meteen scepsis de overhand te laten krijgen, maar hier toont zich een opmerkelijk aspect van Hesses werk: hij onderkent niet alleen het gevaar dat de uitspraken moeilijk verifieerbaar zijn, maar geeft bij veel ervan aan dat dat precies het probleem is en gaat in sommige gevallen zelfs in op hoe de uitspraak dan wel ontstaan is, wetende dat hij niet in de bekende vorm is gedaan.
Een punt van kritiek op Hesses analyse is dat hij zich vrij voelde om bij veel uitspraken te vermelden in welke context ze gebruikt dienen te worden, als men ze nu aan zou halen. Dit doet echter geforceerd aan: als de lezer net heeft gelezen in welke context de uitspraak is gedaan en wat ermee bedoeld werd, kan hij daar zelf toch uit opmaken wanneer het gepast is hem te gebruiken? Dit is echter een kleine bron van ergernis, die bovendien maar enkele keren voorkomt.
Al met al is het ambitieuze project van Helge Hesse met Dan liever de lucht in! goed geslaagd: de wereldgeschiedenis wordt op speelse manier aan de hand van uitspraken verteld, waarbij ook bijzonder veel aandacht wordt geschonken aan de desbetreffende spreker en wat er dan wel zo bijzonder aan deze persoon was. Naast het aanstippen van belangrijke gebeurtenissen van de wereldgeschiedenis, krijgt de lezer dus ook een inleiding op veel van de belangrijkste denkers die de geschiedenis rijk is.
Roland Bertens, 6 juni 2009
Gepost door prisca oliemans op 17-06-2009 om 21:34:
- Leuke recensie! Ik zal het boek nu ook graag eens lezen.
Laat een bericht achter:

